Η ζωγραφική μου ξεκίνησε από την παρατήρηση καθημερινών αντικειμένων που έχουν εγκαταλειφθεί ή απαξιωθεί. Αντικείμενα που κάποτε υπήρξαν χρήσιμα, αλλά ο χρόνος και η ανθρώπινη αδιαφορία τα μετέτρεψαν σε υλικά χωρίς εμφανή σημασία. Μέσα από τη ζωγραφική διαδικασία προσπάθησα να αναδείξω τη σιωπηλή αισθητική τους και να τα επαναφέρω ως φορείς μνήμης και εμπειρίας.
Στη νέα σειρά έργων, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από το ίδιο το αντικείμενο προς τη σχέση του με τη δομή της εικόνας. Οι συνθέσεις οργανώνονται μέσα σε αυστηρά γεωμετρικά και αφαιρετικά πλαίσια που δημιουργούν ένα πεδίο οπτικής τάξης και ισορροπίας.
Μέσα σε αυτή τη δομή εισάγονται στοιχεία που προέρχονται από τον καθημερινό κόσμο — μικρά, συχνά ασήμαντα αντικείμενα ή μορφές που δεν φαίνεται να ανήκουν σε ένα τόσο ελεγχόμενο σύστημα. Η παρουσία τους λειτουργεί ως μια διακριτική αλλά ουσιαστική μετατόπιση της γεωμετρικής ισορροπίας.
Η ένταση ανάμεσα στην αυστηρή οργάνωση της εικόνας και στην απρόβλεπτη εμφάνιση του πραγματικού αποτελεί τον βασικό άξονα της δουλειάς. Εκεί όπου η γεωμετρία επιδιώκει την τάξη, το καθημερινό εισάγει μια μικρή απόκλιση — μια υπενθύμιση ότι καμία ισορροπία δεν είναι ποτέ απόλυτα κλειστή.